Leon Kurowski

Skocz do: nawigacji, szukaj
Grób Leona Kurowskiego

Leon Kurowski (ur. 3 lutego 1907 w Smoleńsku, zm. 9 lipca 1998 w Warszawie) – polski prawnik specjalizujący się w prawie finansowym.

Życiorys

Pochodził z rodziny prawników. Uczęszczał do szkoły rosyjskiej (1916–1921), a następnie do Państwowego Gimnazjum Koedukacyjnego w Słonimie (1922–1927). W 1932 roku ukończył studia w zakresie prawa skarbowego na Uniwersytecie Stefana Batorego i zatrudnił się jako asystent na tej uczelni. Równocześnie pracował jako referent w wileńskiej Okręgowej Izbie Kontroli. Wykładał również w Instytucie Nauk Handlowo-Gospodarczych (1934–1938). W 1937 uzyskał stopień doktora. Tematem jego rozprawy był Podział wydatków budżetowych w zwyczajnym budżecie polski, a promotorem Mieczysław Gutkowski.

Po wybuchu II wojny światowej pracował jako dyrektor i buchalter w Fabryce Papieru w Nowej Wilejce (1941–1944) oraz jako buchalter w Grzegorzewie (1943–1944).

W latach 1944–1945 był dyrektorem Biura Prezydialnego KRN w Lublinie, a równocześnie wykładowcą na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W latach 1945–1951 był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Skarbu.

30 listopada 1945 został prowizorycznie mianowany na profesora organizowanego Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, objął tam stanowisko kierownika Katedry Skarbowości i Prawa Skarbowego (w 1949 roku przemianowanej na Katedrę Finansów). Na UMK pracował do 1953 roku, w latach 1951–1952 pełnił funkcję rektora tej uczelni. W 1946 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1961 profesora zwyczajnego nauk prawnych.

Od 1949 do 1977 roku pracował na Uniwersytecie Warszawskim, w latach 1952-1955 był prorektorem, dwukrotnie (1956–1959 oraz 1968–1970) pełnił funkcję dziekana Wydziału Prawa i Administracji UW. Pracował też w Szkole Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie (1951-1962), gdzie kierował Katedrą Budżetu Państwa. Wykładał również na Akademii Nauk Politycznych i w Instytucie Finansowym.

Poza pracą naukową profesor pełnił również szereg funkcji jako ekspert w sprawach gospodarczych w kraju i zagranicą. W latach 1959–1965 był ekspertem ONZ przy modernizacji gospodarek: Indonezji, Mali i Republiki Nigru. Był wiceprezesem Polskiego Komitetu Współpracy z Alliance française.

Wyróżnienia i nagrody

Wybrane publikacje

  • Podział wydatków administracji państwowej w zwyczajnym budżecie polskim (1938)
  • Mała encyklopedia prawa (1959, redaktor naczelny)
  • La centralisation et la decentralisation financières dans la République Populaire de Pologne (1964, wspólnie z Bronisławem Blassem)
  • Kontrola finansowa (1968, wspólnie z Hanną Sochacką-Krysiakową)
  • Prawo finansowe (1965, redakcja pracy zbiorowej)
  • Prawo finansowe (1968, wspólnie z Marianem Weralskim)
  • Podstawy kontroli finansowej (1973, wspólnie z Hanną Sochacką-Krysiakową)
  • Wstęp do nauki prawa finansowego (1976)
  • Kontrola finansowa w sektorze publicznym (2000, współautor, ISBN 8320812445)

Bibliografia

  • Sławomir Kalembka (red.): Pracownicy nauki i dydaktyki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika 1945-2004. Materiały do biografii. Toruń: Wydawnictwo Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, 2006, s. 394. ISBN 83-231-1988-0. 
  • Kto Jest Kim w Polsce. Informator biograficzny – wydawnictwo INTERPREES, Warszawa 1989

Linki zewnętrzne