Spitsbergen

Skocz do: nawigacji, szukaj

Na mapach: 78°54′N 18°01′E / 78.9, 18.017

Spitsbergen – największa wyspa Norwegii, położona w archipelagu Svalbard, na Morzu Arktycznym. Powierzchnia ok. 39 tys. km², górzysta (do 1717 m n.p.m.), w dużej mierze pokryta lodowcami. Odkryta w 1596 roku przez Barentsa. Populacja około 3 tys. mieszkańców, rozwinięte rybołówstwo, kiedyś wielorybnictwo. Największe miejscowości to Longyearbyen oraz Barentsburg. Na wyspie znajduje się stała polska stacja badawcza Hornsund.

W dawniejszym nazewnictwie nazwa Spitsbergen określała cały archipelag Svalbard, którego największą wyspę nazywano wtedy Spitsbergenem Zachodnim (Vest-Spitsbergen).

Historia odkrycia

Spitsbergen 17 czerwca 1596 odkryli Holendrzy: Willem Barents, Jan Rijp i Jacob van Heemskerk. W wieku XVII wyspy Svalbardu były celem podróży wielorybników. Spitsbergen odegrał wielką rolę jako punkt startowy wszystkich ważniejszych wypraw podbiegunowych w XIX i XX wieku. Stąd wyruszył w 1894 na wyprawę do Ziemi Franciszka Józefa Anglik Frederick George Jackson, a w roku 1896 na balonie sterowym Szwed Salomon August Andrée na biegun północny. Jeszcze w XIX wieku przez długi czas sądzono, że morze naokoło bieguna północnego jest wolne od lodów i roi się od zwierząt.

Dolina DeGeerdalen na południe od Isfjorden

Zobacz też

Linki zewnętrzne

Zobacz hasło Spitsbergen w Wikisłowniku