Stanisław Lech Łęgowski (ur. 8 maja 1931 w Toruniu) - polski fizyk, specjalizujący się w fizyce atomowo-molekularnej i optyce kwantowej.

W 1950 roku ukończył Gimnazjum i Liceum im. Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 1955 roku ukończył studia w zakresie fizyki na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika i został zatrudniony jako asystent w Katedrze Fizyki Doświadczalnej tej uczelni. W 1960 uzyskał stopień doktora w Instytucie Fizyki PAN w Warszawie, tematem jego rozprawy doktorskiej było Wyznaczanie rozkładu natężenia linii rezonansowych rtęci rozszerzonej domieszkami argonu w oparciu o teorię A. Jabłońskiego, a promotorem Aleksander Jabłoński. Stopień doktora habilitowanego uzyskał na UMK w 1967 roku, na podstawie rozprawy Procesy relaksacji w optycznie pompowanych układach gazowych. Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1976, a profesora zwyczajnego nauk fizycznych w 1991 roku.

W latach 1969-1983 był kierownikiem Zakładu Fizyki Doświadczalnej, od 1984 do 1987 roku kierownikiem Zakładu Fizyki Doświadczalnej i Dydaktyki Fizyki, a potem Zakładu Fizyki Atomowej. Był też wicedyrektorem Instytutu Fizyki (1970-1971) Kilkakrotnie był wybierany do Senatu UMK (1969-1972, 1981-1984, 1987-1990). W latach 1984-1987 pełnił funkcję rektora Uniwersytetu Mikołaja Kopernika.

Linki zewnętrzne

• Stanisław Łęgowski w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI)

Bibliografia

• Sławomir Kalembka (red.): Pracownicy nauki i dydaktyki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika 1945-1994. Materiały do biografii. Toruń: Wydawnictwo Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, 1995, s. 424. ISBN 83-231-0670-0.